நேற்று TIFF திரைப்பட விழாவில் கார்த்திக் சுப்புராஜ் இயக்கியுள்ள ‘டோரதி’ திரைப்படத்தைப் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அடிப்படையில், ஆழங்களைத் தொடாத மற்றுமொரு லட்சியவாதத் திரைப்படமாகவே இது அமையப்போகிறது என்ற அனுமானத்துடன்தான் சென்றிருந்தேன். ஆனால், அதற்கு மாறாக, திரைப்படம் பல்வேறு அளவுகளில் என்னைக் கவர்ந்தது.

முதலாவதாக, இத்திரைப்படம் கார்த்திக் சுப்புராஜிடமிருந்து அதிக சினிமாத்தனங்கள் இல்லாத, ஓரளவிற்கு நேர்மையான ஒரு முயற்சி என்று சொல்லலாம். திரைப்படம் முழுவதும் சிதறிக்கிடக்கும் கவித்துவமும், முரண்படும் மனிதர்கள் எந்த அவசரமுமின்றி ஒருவரையொருவர் புரிந்துகொள்வதற்காக வழங்கப்படும் திரைநேரமும், வணிகக் கணக்குகளுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு தன்மையை இத்திரைப்படத்திற்கு அளிக்கின்றன. இந்த அணுகுமுறையானது, ஒரு ஒயின் பக்குவமடைந்து அதன் முழுமையான சுவையை அடைவதைப் போன்ற உணர்வை உருவாக்குகிறது.

சில கருப்பொருட்கள் ஒரு படைப்பாளியை முடிவில்லாமல் துரத்திக்கொண்டே இருக்கும். கார்த்திக் சுப்புராஜைப் பொறுத்தவரை, அது ‘பேராண்மை’ (Glorified Masculinity) என்ற கருத்தாகும். மதுரையில் பிறந்து வளர்ந்தவராக, ஆண்மையின் தணியாத பதற்றத்திலிருந்து உருவாகும் கதைகளால் சூழப்பட்ட ஒருவராக, இதுவரை அவரது படைப்புகள் பெரும்பாலும் ‘இறைவி’ போல பெண்மையை (Femininity) கொண்டாடுவதிலோ, அல்லது ‘ஜிகர்தண்டா’ போல பேராண்மை என்கிற விழுமியத்தைப் பகடி செய்வதிலோ அமைந்திருக்கின்றன. ‘டோரதி’ யும் இதே கருப்பொருளை, கவித்துவம் என்ற தனித்துவமான அணுகுமுறையுடன் கையாண்டுள்ளது. இதற்கு உதாரணமாக, படத்தில் வரும் ஒரு கதாப்பாத்திரம், ஒரு ஆண் தனக்குள் இருக்கும் பெண்மையை அடக்குவதில் உள்ள வன்முறையைக் குறித்து மற்றொரு கதாப்பாத்திரத்திடம் மிக இயல்பாகப் பேசும் காட்சியைக் குறிப்பிடலாம்.

கார்த்திக் சுப்புராஜின் எழுத்தைத் தாண்டி, படத்தின் மற்றொரு சிறப்பு அதன் ஒளிப்பதிவும், கார்த்திக் மற்றும் சுப்புவாக நடித்திருக்கும் இரு முக்கியக் கதாப்பாத்திரங்களின் நடிப்பும் ஆகும்.

என் அளவில், இப்படத்தைப் பார்க்க முனைந்ததற்கான முக்கியக் காரணம் இளையராஜாவின் இசை. உலகின் மிக நுணுக்கமான ஒலி மற்றும் ஒளிக்காட்சி வசதிகளைக் கொண்ட TIFF திரையரங்கில் அவரது இசையைக் கேட்க வேண்டும் என்ற ஆவல் இருந்தது. ஆனால், என் எதிர்பார்ப்புக்கு மாறாக, பல காட்சிகளில் இசை சலிப்பை ஏற்படுத்துவதாகவும், போதிய முனைப்பின்றி அமைந்ததாகவும் தோன்றியது. ‘வண்ணக்கிளியே’ பாடலைத் தவிர, இசை திரைப்படத்தின் மொத்த அனுபவத்துடன் பெரிதாக ஒன்றிப்போனதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை.

‘டோரதி’ வழியாக கார்த்திக் சுப்புராஜ் தனது வசதியான வட்டத்தை விட்டு வெளியே வந்திருப்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. இருப்பினும், திரைப்பட விழாக்கள் எதிர்பார்க்கும் கடுமையான யதார்த்தத்தையும் எழுத்தின் முழுமையான நேர்மையையும் அடைவதற்கு அவர் இன்னும் வெகுதூரம் பயணிக்க வேண்டியுள்ளது. சினிமா என்ற மொழியை ஒரே நாளிலோ, ஒரே திரைப்படத்திலோ முழுமையாகக் கற்றுத் தேர்ந்துவிட முடியாது என்பதை உணர்பவர்களாக, அவர் மெய்யான உயரங்களை எட்டும் வரை நாம் தாராளமாகக் காத்திருக்கலாம்.

– ஆர். கே. ஜி