Subway – கவிதை

காலை தோறும்
டொரண்டோவின் சப்வேக்களில்
அவளை சந்திப்பது வழக்கம்

அழுக்கை சுமந்தபடி
கடும் குளிரால்
தண்டவாளத்தின் சூட்டில்
உடலைத் தேய்த்துக் கொண்டிருக்கும் புறாக்களோடு்
எதையோ பேசிக் கொண்டு நிற்பாள்

முடிந்த குழல் கற்றை
பழுப்பு கன்னங்கள்
திருந்திய புருவங்கள்

சப்வேக்களின்
உலகைச் சேறாத
வீடின்றி் திரியும்
புறாக்களைப் போன்றே
அவளும் பார்க்கப் பட்டாள்

அவள் வருவதை அறிந்து
விலா எலும்புகள்
மார்பின் சதைக் கிழிய
சனம் மூச்சை அடக்கிக் கொள்ளும்

இரவுகளில்
சப்வேயின் இருக்கைகளில்
தன்னில் எழும் வாடையை
தனியாக நுகர்ந்தபடி
அமைதியாக அமர்ந்திருப்பாள்

உணவு..
கடந்த காலம்..
உறவுகள்..
என
எதுவும்
அவளிடம் கேட்கப்படவில்லை

அவளும் அதற்கு ஏங்கவில்லை

அத்தனை நாற்றத்திலும்
அவள் தன் உடையை
மாற்றியதாகத் தெரியவில்லை

அவளிடம் எழும் நெடி எனக்கு பழகிய ஒன்றே

மொழி, தேசம்,
மதம், இயற்கை
விவசாயம், இலக்கியம்,
பணம், அன்பு, மனிதம்
என
எதிலும்
பொதுவாக ஏற்கப்படாதக் கருத்துக்களை
பேசிக் கொண்டிருக்கும் என்னை
ஏதோ நாற்றத்தை
நுகர்வது போன்று
என் சுற்றமும்
நகர்வதை
பல முறைக் கடந்திருக்கிறேன்

மனிதர்களை
இப்படி நூறு கோடி நாற்றங்கள்
ஒருவரை விட்டு ஒருவரை
அகலச் செய்து கொண்டிருக்கின்றன

உண்மையில்
அந்நெடியே என் சுயமாகவும்
மாறி வருவதை உணர்கிறேன்

தினமும் சந்திக்கும்
அப்பெயரிலியின் வைராக்கியத்தோடு
ஆடைகளைக் கழற்ற விரும்பாமல்
நானும் என் நெடியும்
உலகிற்கு அந்நியமாய் நிற்கிறோம்.

– ஆர். கே. ஜி

%d bloggers like this: