எழுத்துக்காரன் வீதி, நாவல், விமர்சனம்

லௌகீக ஞானம்(நி)

இலக்கியம் ஒற்றைக் குரலாக மாறாமல், ஓர் பரந்த வெளி நோக்கி செல்ல, ஆசிரியன் முதன்மையில் தன்னைக் கடக்க வேண்டியுள்ளது. படைப்பைக் கலையாக்க, அவன் உதிர்க்கும் பகட்டான சித்தரிப்புகளும், உருவகம், உவமம் யாவும் புறம் தரும் உண்மைக்குத் திரையாக மாறிவிடுகின்றன. புறம் எனும் நிகழ்தலின் வழி, காட்சிகளாய் நாம் அடையும் சாராம்சமே அகம். பெரும்பான்மையான எழுத்தாளர்கள் புறத்தின் குரலுக்கு முழுமையாகப் புலன் சாய்க்காமல், உள்ளத்தில் எழும் உணர்வுப் பிரவாகத்திற்கு (Stream of consciousness) புறத்தைத் தடையாகக் கொள்கின்றனர். பல… Continue reading லௌகீக ஞானம்(நி)

கவிதை

மூன்றாம் கண் – கவிதை

மூன்றாம் கண் இட பாகம் முழுதும் தந்தும் சிவனை‌ எதிர்‌ நின்று நெற்றியில் முத்தமிடவே ஆசைப்படுகிறாள் உமா நெற்றிக் கண்ணின் சூட்டில் சிவந்த இதழ்கள் பொசுங்கும் வரை -ஆர். கே. ஜி. அந்தரங்கமாக ஆடைகளை அகற்றி சிவனின் கண்களை தன் கைகளால் மூடினாள் அவள் மூன்றாம் கண்ணால் சிவன் விடாமல் பார்க்க செய்வதறியாமல் தவித்தாள் - காளிதாசன், குமார சம்பவம்

கவிதை

சலூன் – கவிதை

சலூன் செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை என்றால் முடிவெட்டக் கிளம்பி விடுவேன் இப்பொழுதெல்லாம் அடிக்கடி செல்லும் நெருக்கடிக் காலம் வேறு "வெட்ட ஒன்னுமே இல்லையே சார்" நாவிதனும் புலம்பத் தொடங்கிவிட்டான் "வெள்ள முடியாப் பார்த்து பொறுக்கி எடப்பா" பதிலில்லாமல் சமாளித்தேன் சலூனில் கண்கள் எதன் எதன் மீதோ வழுக்கி விழும் அப்படித் தான் அன்றும் "முடிவெட்டவே மத்ராஸ் வரைக்கும் வந்தேன்" தன்னை அறிமுகம் செய்தப் படி நுழைந்தான் ஐம்பதைக் கடந்த அவன் அவன் தலை முடி அடர்த்தியாக வெளி நாட்டுக்காரனின்… Continue reading சலூன் – கவிதை

கவிதை

ஏர்ப்போர்ட் குறிப்புகள் – கவிதை

ஏர்ப்போர்ட் குறிப்புகள் எனக்கு ஒரு தனிமைத் தேவைப்படுகிறது என்னிடமிருந்து தூயத்தின் மீது எத்தனைக் காதலோ அழுக்கின் மீதும் அவ்வளவும் நான் விடுதலையாக முதலில் சிறையிடப்பட வேண்டும் கால வெள்ளம் ஒழுகும் குழாயின் நீர்ப்போல சொட்டுகிறது யாருக்கும் பயனின்றி Hello Bye க்கு நடுவில் பேசுவதெல்லாம் மாயா வாதம் எழுத்துக்கள் வண்ணமாக மாறும் காலம் கவிதைகளின் காலம் உட்கார்ந்து விட்டேன் உறங்கவில்லை சந்நியாசியின் கண் சௌந்தர்யத்தை மௌனமாகப் பார்க்கும் பார்த்தப் பின் அப்பட்டமாக்கிவிடும் அந்த லோக யுவதியின் அழகை… Continue reading ஏர்ப்போர்ட் குறிப்புகள் – கவிதை

கவிதை

அஹங்காரி – கவிதை

அஹங்காரி என் முன்னே அவள் அமர்ந்தாள் கனமானத் தன் நீலப் புடவையின் தலைப்பை சரி செய்து கண்களை திடமாக என் மீது செலுத்தினாள்   கையில் வெள்ளைப் புத்தகமும் பென்சிலும் எடுத்து “உலகில் ரொம்ப எளிமையான விஷயம் எது ?” வினவினாள்.   “பேசுவது.” சிரித்துக் கொண்டே சொன்னேன்   “அப்போ … பேசுங்க” “எதப் பத்திப் பேச?” “உங்களப் பத்தி சொல்லுங்க.”   அவள் கண்கள் எங்கள் ஊர் குளத்தை ஞாபகப் படுத்த நானும் உற்சாகமாக… Continue reading அஹங்காரி – கவிதை

கவிதை

என்னை நம்பிய நிஜங்கள் – கவிதை

இன்றைக்கும் நாளைக்கும் என் சிந்தனை மட்டுமே சரடாய்   சம்மந்தமில்லாத மனிதர்கள் சம்மந்தமில்லாத சித்தாந்தங்கள் சம்மந்தமில்லாத நிகழ்வுகள் ஒரே ஈடாக ஒட்டியோ அல்லது சுத்தமாக எதிலும் ஓட்டாமலோ எவ்வளவு நாள் தான் விதையும் தெரியாமல் பழமும் சுவைக்காமல் வெட்ட வெளியில் மரமாய் நிற்பது   என் வாழ்வைக் கதையாக்கத் தான் இத்தனையும் என் மீதுப் பூசிக் கொள்கிறேனா?   அவர் இதை நம்பினார் அவர் இதை எழுதினார்   உண்மையில் யார் சொல்லி இந்தக் கூத்தை ஆடிக்… Continue reading என்னை நம்பிய நிஜங்கள் – கவிதை

கவிதை

மாய அறை – கவிதை

மாய அறை பிரம்மாண்டமாய் பறந்து விரிந்த மாய அறையில் என் வாழ்க்கை   சுவரில்லா வீட்டில் ஆகாய வேனியாகத் தொங்கும் பளிங்கு ஜன்னல்களின் வழி ஏதேதோ விசித்திரக் காட்சிகளைக் என் கண் கடந்து போகிறது   வெயில் பட்டு சுடு மண்ணில் வேகும் புழுப் போல அறையின் மாயைகளால் நெளிகிறேன் நான்   இந்த கணம் என் நிழல்  கடந்து அறைக்குள் சொந்தம் கொண்டாட ஒன்றும் இல்லை   என் அறை உரிமையாளன் அற்ற வீட்டின் ஒரு… Continue reading மாய அறை – கவிதை

கவிதை

ஞானத்தின் இருக்கையில் அமர்ந்திருப்பாள் – கவிதை

ஞானத்தின் இருக்கையில் அமர்ந்திருப்பாள் குளிர்த் தாமரைகள் கைகளில் ஏந்தியவளாய் பனிச் சந்திரனின் ஒளி அவள் மேனிப்பட களிப்பினில் தன்னுள் சிரித்துக் கொள்வாள் கரு ரத்ன வண்ணம் அவள் மேனியதாய் உண்டத் தேனின் ஈரத்தில் நா சுழிப்பாள் மாலை ஏகாந்தத்தில் நல் வீணை மீட்டி கண்கள் அரை சோரப் பாட்டிசைப்பாள் மத யானைகள் மனதில் மோதி ஆட பஞ்சுக் கால்களைத் தாமரையில் பொதித்தமர்வாள் அசைவின் நுணுக்கெல்லாம் அழகு தோய்ந்தும் மித பாஷிக் கிளிப் போல் பேச வருவாள் அசுத்தம்… Continue reading ஞானத்தின் இருக்கையில் அமர்ந்திருப்பாள் – கவிதை