Moon River

Moon River நதியால் நிலவைக் கடலிடம் சேர்க்க முடியவில்லை தன் போக்கைத் திருப்பி ஆறுதல் சொல்லவும் வழியில்லை எல்லாம் அறிந்த நிலவு தன்னை விட்டு கடந்து போகும் நதியை மன்னித்து சிரித்தது நதியில் தன் ஒளி - நிழல் விழும் அந்த ஒரு இடத்தில் நீரைக் கொத்திக் கொத்தி கணங்களை பெரு யுகமாக்கி சில நேரம் வாழ்வாங்கு வாழ்ந்தது பொழுது புலர நிதானமாக மரணிக்கும் நிலவு வானின் எதிர் திசையில் தன் அஸ்தமனத்திற்காக காத்திருந்தது அக்கணம் இனம்…

நினைத்தாலே இனிக்கும்

நினைத்தாலே இனிக்கும் - துண்டு நினைவுகள் இளைஞன் ஒருவன், தக்ஷிணேஸ்வரின் (கல்கத்தா) நெருக்கடியானத் தெருக்களில் நடக்கிறான். அவனுக்கு தக்ஷிணேஸ்வர் மண்ணை மிதிப்பது நீண்ட நாள் கனவு. ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சருக்கும், தக்ஷிணேஸ்வர் காளிக்குமான ஆன்ம உறவைப் பல இடங்களில் படித்திருந்ததால், ஏதோ ஒரு விதத்தில் காளி கனிந்து தனக்கும் காட்சித் தருவாள் என்னும் குருட்டு நம்பிக்கையுடன். அதிகமாக எதிர்பார்த்ததால் என்னவோ, காட்சிகள் ஒன்றும் கிட்டாமல் அலுப்பாகக் கோவிலின் தளத்தை சுற்றிக் கொண்டிருந்தான். எதிர்க்‌ கரையைக் காண முடியாத அளவிற்கு…

பாரிஸின் மழை

பாரிஸின் மழை நகரங்களைக் காதலிக்கத் தெரியாமல், நகர வாசிகள் என்றாலே அன்பற்றவர்கள், சுயநல வாதிகள் போன்ற எளிமையானக் கருத்துகளுடன், பேத்தல்களுடன் ஒரு கூட்டம் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்தக் கீழ்த்தனமானப் புரிதலுடன், நகரங்களில் பணம் ஒன்றிற்காக மட்டுமே அரை மனதுடன் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது இக்கூட்டம். இதன் மாற்றுக் கருத்தாக Woody Allen இயக்கிய "Midnight in Paris" (2011 வெளியானது) என்னும் படத்தை சொல்லலாம். 1920களின் பாரிஸைப் பலக் கோணங்களில் முன் வைக்கிறது . நகரம் ஒன்றை அப்பட்டமாகக்…

சென்னை – கனவுகளின் நகரம்

சென்னை - கனவுகளின் நகரம் சில நாட்கள் முன் அசோகமித்திரன் எழுதி, கவிதா பதிப்பகம் வெளியிட்ட 'ஒரு பார்வையில் சென்னை நகரம்' என்னும் நூலைப் படித்துக் கொண்டிருந்தேன் சென்னைக் குறித்த நினைவுகளை, இயல்பான மொழியில் அசோகமித்திரன் இந்நூலில் பதிவு செய்திருக்கிறார். வரலாறு ஒரு வகையில் நினைவுகளின் தொகுப்பு என்ற அளவில், அசாத்தியமாகத் தீணிப் போடக் கூடிய நூல் இது. இந்நூலை ஆங்கிலத்தில் மொழிப் பெயர்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் படித்தது முதல் மனதில் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்நேரத்தில்…

அர்த்தநாரி – கவிதை

அர்த்தநாரி   உலகில் அனைத்தும் முழுமையான வாசகங்கள் நான் மட்டும் முழுதாக எழுதப்படாதவள் பாதி அர்த்தநாரி   அபத்த வாக்கியங்களால் வெறுத்துப் போய் சுழுன்று சுழன்றுப் பித்தாக ஆடிக் களித்த பேய் ஆட்டத்தில் அனைத்தும் ஒரு நாள் மயங்கியது   காணும் யாவும் ஒளித் துகளாய் அத்தனையும் அவன் நடனமாய் மயங்கிய அந்தப் பித்த நிலையில் பிரம்மாண்டமே என்னோடு ஆடியது   அன்று முதல் கேட்ட அத்தனை வசைகளும் நிசப்தமாயின அடையாளங்கள் அழிந்த இறப்பற்ற வெளியில் முழுதாய்…

கூத்தன்

கூத்தன் என் நினைவின் முனையில் அம்மா தான் நிற்கிறாள். அவளது 27ஆம் வயதில் நான் பிறந்தேன். பிறந்தது முதல் என் கண்கள் அவளை மட்டுமேப் பார்க்கப் பழகியிருந்தன. என் தகப்பன் வாசுதேவன் நம்பி. அதிகப் படியானக் கோபம், நமட்டலானக் கேள்விகள் போக, சாக்கியர் கூத்து என்று சொல்லப்படும் கேரளத்தை சேர்ந்தக் கலையின் ஆளுமை அவன். திருச்சூரை சேர்ந்த கேரளக் குடும்பத்தில் தான் நான் பிறந்தேன். ' Theoretical' என்ற சொல்லிற்கு ஏற்ப, இந்தச் செய்திக் குறிப்புக்குத் தான். …

இரவு என்னும் கரும் மழை – கவிதை

இரவு என்னும் கரும் மழை அழகான மாலைகளைப் பார்க்கும் பொழுது பயமாக இருக்கிறது எனக்கு எத்தனையோ முறை அவளுடன் பேசிப் பேசி இரவுகளைக் கட்டிப் போட்ட ஞாபகம் பெரிய சித்தாந்தங்களை பேசும் பொழுது சலனமின்றிக் கன்னத்தில் கை வைத்து கேட்டுக் கொண்டிருப்பாள் அவ்வப் பொழுது பேசுவதுப் பிடித்தால் நெற்றியில் முத்தமிடுவாள் எனக்குத் தெரியும் நான் பேசும் சொற்கள் அவள் உலகம் சார்ந்தவை அல்ல இருந்தும் பேசிக் கொண்டே இருப்பேன் அக்காலங்களில் மாலை சூரியன் வானில் ஒட்டி வைத்ததுப்…

இரண்டு சொற்களின் இடையில் ஆகாசம் – கவிதை

இரண்டு சொற்களின் இடையில் ஆகாசம் நான் பேசிக் கொண்டிருக்கும் சொற்களை தியானிக்கிறேன் ஒரு ஒரு அட்சரமாகப் பிரித்துப் பார்க்க சொற்களின் வழி அடைந்த காட்சிகளும் பொருளும் உணர்வும் அர்த்தமற்றுப் போகின்றன   சொற்களை தியானிக்க இரண்டு சொற்களுக்கு இடையில் உள்ள ஆகாசத்தைக் காண்கிறேன்   அளவற்றுப் பரந்தது அவ்வெளி   இரவில் சொற்கள் நட்சத்திரமாக மின்னும் காட்சியைப் பார்த்துப் பார்த்து ஏகாந்தத்தில் லயிக்கிறேன்   நான் என்னும் அடையாளம் போய் ஆகாசத்தில் கரைந்தப் பின் சொல் அற…

மத்தகம் – கவிதை

மத்தகம் சில மனிதர்கள் கண்ணாடியாக மாறி விடுகிறார்கள் சந்தோஷத்தில் அப்படியே அவர்கள் முன் நின்று விடுதிறோம் கால பாரமின்றி   அப்படித் தான் எனக்கு அமைந்தான் அவன்   எழுதிக் குவித்த என் ஞானாசிரியன் மூப்பினால் மெத்தையில் சுருண்டுக் கிடந்தான்   மார் நிமிர சாகக் கற்றுக் கொடுத்தவன் எழ முடியாமல் மூச்சிறைக்கும் யானையைப் போல் தோன்றினான்   அக் கடைசி சந்திப்பில் விம்மாமல் விலகினேன்   சில நாட்கள் கழித்து அவன் இறந்த செய்தி கிட்டியது…

உதிரிகள்

சத்தியம் மட்டுமே ஜயிக்கும் ஆசையாக எவனோ எழுதி அழிக்க மறந்த வாக்கியம் சாவிலிருந்து மீண்டவன் முன் அர்த்தங்கள் செத்துப் போகின்றன அவன் புதிதாகப் பிறந்த குழந்தையைப் போல் அழாமல் மெல்லியப் புன்னகையுடன் பிரபஞ்சத்தைப் பார்க்கப் பழகுகிறான் உன்னைக் கடந்து அவளை அடைந்தப் பின் நின்னிடம் சொல்ல மறந்தவை யாவும் நினைவில் ததும்புகின்றன அவற்றைக் கேட்க உனக்கும் சரி அவளுக்கும் ஆர்வமில்லை என்னால் சொற்கள் வளர்க்கப்படாமல் தெருவில் அனாதையாக விடப்பட்டன பூமியை முத்தமிடுவதால் பாதங்கள் வணங்கப்படுகின்றன இருட்டில் கண்கள்…