கவிதை

என் மேல் கல்லெறிந்தார்கள்

என் மேல் கல் எறிந்தார்கள் கற்கள் வீடாகின என இழி கவி பேச மாட்டேன் முக சதைக் கிழிந்து, உதடு பிதுங்கி, நாதியற்று நின்றேன், ரத்தம் சொட்டப் பல நாள்.   மண்ணாகக் கிட, பொறுத்தல் கடவும் என்றனர் மண் அம்மையல்லோ … புல்லில் தொடங்கி, வான் ஏறும் பட்சி வரை முலை உண்ட சிசு அல்லோ மண்ணாகக் கிடந்தேன் ஏனோ அப் பொறுத்தலை பொறுத்தல் சுகமாய் இல்லை அவள் முலை மிதித்து நகர்ந்தேன்   வானாய்… Continue reading என் மேல் கல்லெறிந்தார்கள்

நாவல்

பாடுவான் நகரம் 

பாடுவான் நகரம்  அரங்கமாநகர் விழித்தது. காகங்கள் மொட்டை கோபுரத்தில் அமர்ந்து, விடியலைக் கரைந்தழைத்தன. காவிரி, குடையாக நின்றத் தென்னைகளைத் தழுவி நகர்ந்தாள். நகர் காணும் விடியலை வடபத்ரர் இன்றும் ஏற்றார். இரவின் பனி, நகர் முழுதும் ஓர் அங்கதக் குளிரைப் போர்த்தி நின்றது. அம்மா மண்டபம் நுழைந்த வடபத்ரர், கூர் மூக்கில் நின்றக் கண்ணாடித் திரையின் வழியே, சுழித்தோடும் காவிரியைக் கண்டார். காவிரி அவர் அளவில் கோதையே. கண் எட்டும் தொலைவில், நதியின் மடியில் வேளாளர் நட்ட… Continue reading பாடுவான் நகரம்