ஒற்றைக்கால் கலி, கவிதை

அன்பின் உக்கிரம் – ஒற்றைக் கால் கலி 6

அன்பின் உக்கிரம் தென் திசை நோக்கி தரையில் உடம்பைக் கிடத்தியிருந்தார்கள் நன்கு படிந்த தலை கன்னத்தோடு ஒட்டிய முகம் முருக்கி விட்ட மீசை காதில் பொந்தாக வளர்ந்த மயிர் காக்கி நிற சட்டை வெள்ளை வேட்டி ஆண் என்ற அழகியல் வர்ணனைகளுக்கு சிறிதும் குறையிலாமல் உறங்கிக் கொண்டிருந்த கலி புத்திரனை கண் கொட்டாமல் பார்த்தனர் வந்து போனவர் மகன் துடிப்பாக வந்தவர்களை பூத உடலின் அருகில் அழைத்து சென்று மரியாதை செலுத்த வழி செய்தான் “அந்த கால… Continue reading அன்பின் உக்கிரம் – ஒற்றைக் கால் கலி 6

ஒற்றைக்கால் கலி, கவிதை

உபநகரம் – ஒற்றைக்கால் கலி 5

உபநகரம்மிதந்து வரும் காகிதங்கள்வானம் தொட்டு நிற்கும்வெண் நிறம் பூசிய உப நகரங்களின் புறத்தில்,குப்பை மேடுகளையும்தென்னைகளையும்மங்கிப் போனத் தன் ஈர உடம்பில்சராசரி மக்கள் உருவகிக்கும்அழகின் வக்கிரத்தைஎழுத்தாக்கி ஒட்டவும் வலு இல்லாமல்மந்தமாக மிதக்கின்றனகடலில்;கலியில்தன்னுள்ளே அழுந்திக் கொண்டுகொப்பளிக்கும் அலைகள் போலஉபநகரங்கள் கரைகள் கடந்துதிசையற்று விரிகின்றனநாலாப் புறத்திலும்உபநகரங்கள்குப்பைகளை ரப்பர் கால்களால் உராசிகாலை சூரியன் இதமாக சுட ஜீவனற்ற ஏதோ ஒரு பாட்டுடன் நடக்கும்நடைப்பயண மாந்தரின்அந்தப் புறங்கள்;பொதிமாடுகளாக மனிசரை ஏற்றி வரும்ஆட்டோ ரிக்‌ஷாக்கள்ஒரு கிலோமீட்டர் தொலைவில்சுங்கச் சாவடிசாலையெங்கும்நீண்ட வரிசைகளாக நிற்கும் ஆமை டிரெயிலர்கள்பின் புறம்ஆள்… Continue reading உபநகரம் – ஒற்றைக்கால் கலி 5

கவிதை

இருளின் உன்னதம்

இருளின் உன்னதம்இருளிலிருந்து ஒளி நோக்கி நகரவே தத்துவங்கள் நம்மிடையேப் பேசுகின்றன. சாதாராணமாக வசீகரத் தோற்றம் கொண்ட ஒரு பொருளை “தேசுவா இருக்கு” என சொல்கிறோம். ஒளியின் தன்மை இத்தகையது. ஆற்றலின் அளவாய், உண்மையை நோக்கி நகர்த்தும் சாரதியாகவே ஒளி திகழ்கிறது .எதிர்மறையாக, ஒளியின் சலன முகத்தை, கனவு விந்தையாக எழுப்பும் வெளிச்சப் பாய்ச்சலில் உணரலாம். நுண்மையாக, மனதின் வழி பல மாயா உலகங்களை சிருஷ்டி செய்யக் கூடியது ஒளி.இவ்வாறு அக - புற உலகின் இருப்பை ஒளிகளே… Continue reading இருளின் உன்னதம்

கவிதை

புத்தன் ஆடுகிறான்

சிவந்த காவிகள் மழித்த தலைகள் ஓதி ஓதி அமர்த்திய புத்தன் ஆட எழுகிறான் புகைகளின் ஊடே பனிக் கடல் சரிவில் காற்றில் நாணவும் கூசி அனாதியாய் நிற்கும் மரங்களில் பட்சியாய் அமர்ந்த புத்தன் ஆட எழுகிறான் ஆடாது நிற்கும் அமைதி சமாதிகளில் லயிக்காது ஆடி ஆடி தழலாய் அனலாய் எறிந்து மாய ஆட எழுகிறான் புத்தன் இனி அளவாய் சிரிக்க மாட்டான் தலை சாயான் கண்கள் அரை மூடி பதுமாசனத்திலும் அமரான் இனி அவன் பனி மலைகளைப்… Continue reading புத்தன் ஆடுகிறான்

நாவல், வையம் அளந்தான்

வையம் அளந்தான் – அத்தியாயம் 1

  கதையின் நாயகன் நான். நாயகி ... புவி என்னும் நில மங்கை.  மடியில் வைத்து கொஞ்சும் வராகனாக என்னை நான் உணர்கிறேன். கால்களை என் தொடை மத்தியில் பரப்பி, அயர்ப்பின்றி ஊஞ்சலாடிக் கொண்டிருக்கிறாள் என் நாயகி. மனம் கொள்ளாத ஏகாந்தம்! என்னை மீறி மனம் எதிர் விசையில் பாய்கிறது. எவன் தலையிலாவது மிதித்து, எங்கும் பரவி அர்த்தமற்றுக் கிடக்கும் அண்ட கோடிகளை கனுக் காலில் அழுத்தி  நிற்க வேண்டும். வையத்தை அளந்தவனாக, மூ உலகையும் கடந்து… Continue reading வையம் அளந்தான் – அத்தியாயம் 1

ஒற்றைக்கால் கலி, கவிதை

கலியின் அந்திம காலம் – ஒற்றைக்கால் கலி 4

கலியின் அந்திம காலம் எல்லையிலா கரை மணல் தூசிப் படலம் பனிப் போர்வையாய் கடல் தன் கைகளில் செஞ்சுடர் ஏந்தி ஊழிக் கூத்தாடிக் கொண்டிருந்தது   எதிலும் சம்மந்தமிலாது கரையில் ஒரு கல் இறுக்கமாய் உருண்டு திரண்டு   அருவங்கள் காற்றை நாவாய் கொண்டு தம்முள் பேசிக் கொண்டன ஊழி தொறும் கடல் தன் கைக் கொண்டு இப்படி ஒரு கல்லை சேர்க்கும் என   ஆக்கம், அழிவு எவ்விதப் பிரக்ஞையும் இல்லாமல் கல் குழவிப் போல்… Continue reading கலியின் அந்திம காலம் – ஒற்றைக்கால் கலி 4

ஒற்றைக்கால் கலி, கவிதை

ஒற்றைக் கால் கலி – 3

கலியின் முகம் அலைகள் கரை அடையும் முன் கைகளை மடக்கிக் கொள்வது போல் லஜ்ஜை ஹாஸ்யம் ரௌத்திரம் கனிவு உணர்ச்சிகள் பாதை தொலைத்த வழிப்போக்கர்களாக ஊர் முற்றத்தில் சுதை ஆனையாய், மீசை சாமியாய் ஆங்காங்கே நிற்கின்றனர் நுழையவும் முடியாமல் ஊரைக் கடக்கவும் முடியாமல்.   கலி என் தந்தை அவன் சாயலில் நான்.   “அந்த காலத்தில் அப்படி இல்லை எல்லாம் கலியின் ஆட்டம்” இச் சொற்களைக் கேட்டாலே அளவிலா கோபமும், இயலாமையும், வெறுமையும் என்னை அறியாமல் என்னுள் புகும்.… Continue reading ஒற்றைக் கால் கலி – 3