ஒற்றைக்கால் கலி, கவிதை

கலியின் அந்திம காலம் – ஒற்றைக்கால் கலி 4

கலியின் அந்திம காலம் எல்லையிலா கரை மணல் தூசிப் படலம் பனிப் போர்வையாய் கடல் தன் கைகளில் செஞ்சுடர் ஏந்தி ஊழிக் கூத்தாடிக் கொண்டிருந்தது   எதிலும் சம்மந்தமிலாது கரையில் ஒரு கல் இறுக்கமாய் உருண்டு திரண்டு   அருவங்கள் காற்றை நாவாய் கொண்டு தம்முள் பேசிக் கொண்டன ஊழி தொறும் கடல் தன் கைக் கொண்டு இப்படி ஒரு கல்லை சேர்க்கும் என   ஆக்கம், அழிவு எவ்விதப் பிரக்ஞையும் இல்லாமல் கல் குழவிப் போல்… Continue reading கலியின் அந்திம காலம் – ஒற்றைக்கால் கலி 4

ஒற்றைக்கால் கலி, கவிதை

ஒற்றைக் கால் கலி – 3

கலியின் முகம் அலைகள் கரை அடையும் முன் கைகளை மடக்கிக் கொள்வது போல் லஜ்ஜை ஹாஸ்யம் ரௌத்திரம் கனிவு உணர்ச்சிகள் பாதை தொலைத்த வழிப்போக்கர்களாக ஊர் முற்றத்தில் சுதை ஆனையாய், மீசை சாமியாய் ஆங்காங்கே நிற்கின்றனர் நுழையவும் முடியாமல் ஊரைக் கடக்கவும் முடியாமல்.   கலி என் தந்தை அவன் சாயலில் நான்.   “அந்த காலத்தில் அப்படி இல்லை எல்லாம் கலியின் ஆட்டம்” இச் சொற்களைக் கேட்டாலே அளவிலா கோபமும், இயலாமையும், வெறுமையும் என்னை அறியாமல் என்னுள் புகும்.… Continue reading ஒற்றைக் கால் கலி – 3

ஒற்றைக்கால் கலி, கவிதை

ஒற்றைக் கால் கலி – 2

ஒற்றைக் கால் கலி - 2 கலியோடு உடன்பட்டு விட்டான் தர்மன் முன்பு போல் தூற்றலோ பெருமூச்சுகளோ இல்லை   தர்மனால் கலியோடு இன்று சாவகாசமாக அமர முடியும் அதன் தோள்களில் படிந்தமண்ணைத் தன் கைகள் கொண்டு தட்டி விட முடியும்   ஏதோ விரக்தியில் தன் மேல் கோபம் கொண்ட நண்பன் போலவே தர்மன் பதற்றமின்றி கலியைக் காண்கிறான்   கலி அமரும் இடங்களோ விசித்திரமானது எக்ஸ்பிரஸ் நில்லாத இரயில் நிலைய பிளாட்பாரம் அதன் கடைக்… Continue reading ஒற்றைக் கால் கலி – 2

கவிதை

கவி யானை – மனுஷ்யபுத்திரன்

"மனுஷ்யபுத்திரனின் கவிதையை வாசிப்பது எளிதானதில்லை. சொற்கள் கையில் எடுக்கமுடியாத பாதரசம் போல ஒடுகின்றன. மீறி கையில் ஏந்திவிட்டால் அதன் கனம் தாள முடியாததாகிவிடுகிறது."        - எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், எழுத்தாளர். சென்னை ராயப்பேட்டை YMCA மைதானத்தில் நடைப்பெற்று வரும் புத்தக கண்காட்சிக்கு நேற்று சென்றிருந்தேன். நூல் பதிப்பகத்தார் நடத்துவது. சாரு நிவேதிதா தினமும் எழுதி வருவது போல, தாவரங்கள், பறவைகள் என இயற்கையின் மிச்ச சிருஷ்டிகளை ஆவலோடு நெருங்கத் தொடங்கியுள்ளேன். விதி விலக்காக, நாய்களை மட்டும்… Continue reading கவி யானை – மனுஷ்யபுத்திரன்

ஒற்றைக்கால் கலி, கவிதை

ஒற்றைக் கால் கலி – 1

இருளில் கால் துண்டித்த ஒற்றைக் கால் பசுவாக அனாதையாய் கண்ணில் நீர் சுர நிற்கிறான் தர்மன்   தெறித்த இரத்தத் துளிகள் இருளில் மின்னும் தாரைப் போல அவன் சுற்றிய திக்கெங்கும் சாட்சியாய்   தர்மனும் சாதாரணன் தான் ஏனோ, நாம் அனாயாசமாய்க் கடந்த சொற்களை ஆப்தமாய், தியானித்து பிதற்றியிருப்பான்   பெரும்பாலும் அர்த்தமற்ற வாழ்ந்தொடிந்தோர்களின் தத்துவங்களை மறு வாழ்வு தந்தே தீருவேன் என உச்சிக் கொம்பில் நின்றிருப்பான்   ஏதோ ஒரு பொழுதில் அறத்தின் தேவையை… Continue reading ஒற்றைக் கால் கலி – 1

கவிதை

Danse Russe – வில்லியம் கார்லோஸ் வில்லியம்ஸ்

தனிமை, ஆனந்த சித்தரிப்பாய்!! பன்மை சுகம் தான். ஒருமை அதைவிட இனிமையானது. எந்த உச்ச கணத்திலும் எஞ்சுவது என்னவோ 'நான்' என்ற பிரக்ஞை தானே! இதில் ஒளிவெதற்கு??   If I, when my wife is sleeping and the baby and Kathleen are sleeping and the sun is a flame-white disc in silken mists above shining trees If I in my north room dance naked,… Continue reading Danse Russe – வில்லியம் கார்லோஸ் வில்லியம்ஸ்

கவிதை

களிறு வருவன கண்டேன்…

கவளம தக்கரடக் கரியுரி வைக் கயிலைக் களிறு விருப்புறும் அக் கனக முலைத்தரளத் தவளவ டத்திடையிற் பவளமொ டொத்தெரியத் தழலுமிழ் உத்தரியத் தனி உரகத்தினளே கலிங்கத்துபரணியில், ‘தேவியைப் பாடியது’ என்னும் அதிகாரத்தில் வரும் ஜெயங்கொண்டாரின் வரிகள் இவை.  சிவபெருமானை ‘கயிலைக் களிறு’ எனக் கவித்துவமாக சொல்கிறார். பலருக்கும் தெரிந்த பாடல் தான். அப்பர் பெருமானின் ஐயாறு பதிகத்தின் முதல் பாடல்… மாதர்ப் பிறைக் கண்ணியானை மலையான் மகளொடும் பாடி போதொடு நீர் சுமந்து ஏத்திப் புகுவார் அவர்… Continue reading களிறு வருவன கண்டேன்…