Subway – கவிதை

காலை தோறும்டொரண்டோவின் சப்வேக்களில்அவளை சந்திப்பது வழக்கம் அழுக்கை சுமந்தபடிகடும் குளிரால்தண்டவாளத்தின் சூட்டில்உடலைத் தேய்த்துக் கொண்டிருக்கும் புறாக்களோடு்எதையோ பேசிக் கொண்டு நிற்பாள் முடிந்த குழல் கற்றைபழுப்பு கன்னங்கள்திருந்திய புருவங்கள் சப்வேக்களின்உலகைச் சேறாதவீடின்றி் திரியும்புறாக்களைப் போன்றேஅவளும் பார்க்கப் பட்டாள் அவள் வருவதை அறிந்துவிலா எலும்புகள்மார்பின் சதைக் கிழியசனம் மூச்சை அடக்கிக் கொள்ளும் இரவுகளில்சப்வேயின் இருக்கைகளில்தன்னில் எழும் வாடையைதனியாக நுகர்ந்தபடிஅமைதியாக அமர்ந்திருப்பாள் உணவு..கடந்த காலம்..உறவுகள்..எனஎதுவும்அவளிடம் கேட்கப்படவில்லை அவளும் அதற்கு ஏங்கவில்லை அத்தனை நாற்றத்திலும்அவள் தன் உடையைமாற்றியதாகத் தெரியவில்லை அவளிடம் எழும் நெடிContinue reading “Subway – கவிதை”