ஒற்றைக்கால் கலி, கவிதை

கிருஷ்ண தாண்டவம் – ஒற்றைக் கால் கலி 7

கிருஷ்ண தாண்டவம்  மலைகளைப் போன்ற திருக்குடாச்சல அமைப்பில் சோம்நாத்புரா கோபுரங்கள் காட்சி தந்தன   கோவிலின் குளிர் தரைகள்  நுழைந்தவுடன் கால்களை இதமாக்கின   மூன்று திசையில் கர்ப துவாரங்கள் மூ மூர்த்தியாக திருமால் கேசவன் ஜனார்தனன் வேணுகோபாலன்   இடது புறம் கேசவனாக  கண்ணன் வேங்குழலுடன் நின்றிருந்தான்   பருத்த கைகள் மடங்கிய நிலையில் வேங்குழல் ஏந்தி  கால்கள்  ஒன்றை ஒன்று பிணைந்து உடல் சரிய மெல்லிய இசையை இருள் நிசப்திக்கும் கர்ப்ப துவாரத்தில்  இசைத்துக் கொண்டிருந்தான்   ஒளியற்ற… Continue reading கிருஷ்ண தாண்டவம் – ஒற்றைக் கால் கலி 7

ஒற்றைக்கால் கலி, கவிதை

அன்பின் உக்கிரம் – ஒற்றைக் கால் கலி 6

அன்பின் உக்கிரம் தென் திசை நோக்கி தரையில் உடம்பைக் கிடத்தியிருந்தார்கள் நன்கு படிந்த தலை கன்னத்தோடு ஒட்டிய முகம் முருக்கி விட்ட மீசை காதில் பொந்தாக வளர்ந்த மயிர் காக்கி நிற சட்டை வெள்ளை வேட்டி ஆண் என்ற அழகியல் வர்ணனைகளுக்கு சிறிதும் குறையிலாமல் உறங்கிக் கொண்டிருந்த கலி புத்திரனை கண் கொட்டாமல் பார்த்தனர் வந்து போனவர் மகன் துடிப்பாக வந்தவர்களை பூத உடலின் அருகில் அழைத்து சென்று மரியாதை செலுத்த வழி செய்தான் “அந்த கால… Continue reading அன்பின் உக்கிரம் – ஒற்றைக் கால் கலி 6

ஒற்றைக்கால் கலி, கவிதை

உபநகரம் – ஒற்றைக்கால் கலி 5

உபநகரம்மிதந்து வரும் காகிதங்கள்வானம் தொட்டு நிற்கும்வெண் நிறம் பூசிய உப நகரங்களின் புறத்தில்,குப்பை மேடுகளையும்தென்னைகளையும்மங்கிப் போனத் தன் ஈர உடம்பில்சராசரி மக்கள் உருவகிக்கும்அழகின் வக்கிரத்தைஎழுத்தாக்கி ஒட்டவும் வலு இல்லாமல்மந்தமாக மிதக்கின்றனகடலில்;கலியில்தன்னுள்ளே அழுந்திக் கொண்டுகொப்பளிக்கும் அலைகள் போலஉபநகரங்கள் கரைகள் கடந்துதிசையற்று விரிகின்றனநாலாப் புறத்திலும்உபநகரங்கள்குப்பைகளை ரப்பர் கால்களால் உராசிகாலை சூரியன் இதமாக சுட ஜீவனற்ற ஏதோ ஒரு பாட்டுடன் நடக்கும்நடைப்பயண மாந்தரின்அந்தப் புறங்கள்;பொதிமாடுகளாக மனிசரை ஏற்றி வரும்ஆட்டோ ரிக்‌ஷாக்கள்ஒரு கிலோமீட்டர் தொலைவில்சுங்கச் சாவடிசாலையெங்கும்நீண்ட வரிசைகளாக நிற்கும் ஆமை டிரெயிலர்கள்பின் புறம்ஆள்… Continue reading உபநகரம் – ஒற்றைக்கால் கலி 5

ஒற்றைக்கால் கலி, கவிதை

கலியின் அந்திம காலம் – ஒற்றைக்கால் கலி 4

கலியின் அந்திம காலம் எல்லையிலா கரை மணல் தூசிப் படலம் பனிப் போர்வையாய் கடல் தன் கைகளில் செஞ்சுடர் ஏந்தி ஊழிக் கூத்தாடிக் கொண்டிருந்தது   எதிலும் சம்மந்தமிலாது கரையில் ஒரு கல் இறுக்கமாய் உருண்டு திரண்டு   அருவங்கள் காற்றை நாவாய் கொண்டு தம்முள் பேசிக் கொண்டன ஊழி தொறும் கடல் தன் கைக் கொண்டு இப்படி ஒரு கல்லை சேர்க்கும் என   ஆக்கம், அழிவு எவ்விதப் பிரக்ஞையும் இல்லாமல் கல் குழவிப் போல்… Continue reading கலியின் அந்திம காலம் – ஒற்றைக்கால் கலி 4

ஒற்றைக்கால் கலி, கவிதை

ஒற்றைக் கால் கலி – 3

கலியின் முகம் அலைகள் கரை அடையும் முன் கைகளை மடக்கிக் கொள்வது போல் லஜ்ஜை ஹாஸ்யம் ரௌத்திரம் கனிவு உணர்ச்சிகள் பாதை தொலைத்த வழிப்போக்கர்களாக ஊர் முற்றத்தில் சுதை ஆனையாய், மீசை சாமியாய் ஆங்காங்கே நிற்கின்றனர் நுழையவும் முடியாமல் ஊரைக் கடக்கவும் முடியாமல்.   கலி என் தந்தை அவன் சாயலில் நான்.   “அந்த காலத்தில் அப்படி இல்லை எல்லாம் கலியின் ஆட்டம்” இச் சொற்களைக் கேட்டாலே அளவிலா கோபமும், இயலாமையும், வெறுமையும் என்னை அறியாமல் என்னுள் புகும்.… Continue reading ஒற்றைக் கால் கலி – 3

ஒற்றைக்கால் கலி, கவிதை

ஒற்றைக் கால் கலி – 2

ஒற்றைக் கால் கலி - 2 கலியோடு உடன்பட்டு விட்டான் தர்மன் முன்பு போல் தூற்றலோ பெருமூச்சுகளோ இல்லை   தர்மனால் கலியோடு இன்று சாவகாசமாக அமர முடியும் அதன் தோள்களில் படிந்தமண்ணைத் தன் கைகள் கொண்டு தட்டி விட முடியும்   ஏதோ விரக்தியில் தன் மேல் கோபம் கொண்ட நண்பன் போலவே தர்மன் பதற்றமின்றி கலியைக் காண்கிறான்   கலி அமரும் இடங்களோ விசித்திரமானது எக்ஸ்பிரஸ் நில்லாத இரயில் நிலைய பிளாட்பாரம் அதன் கடைக்… Continue reading ஒற்றைக் கால் கலி – 2

ஒற்றைக்கால் கலி, கவிதை

ஒற்றைக் கால் கலி – 1

இருளில் கால் துண்டித்த ஒற்றைக் கால் பசுவாக அனாதையாய் கண்ணில் நீர் சுர நிற்கிறான் தர்மன்   தெறித்த இரத்தத் துளிகள் இருளில் மின்னும் தாரைப் போல அவன் சுற்றிய திக்கெங்கும் சாட்சியாய்   தர்மனும் சாதாரணன் தான் ஏனோ, நாம் அனாயாசமாய்க் கடந்த சொற்களை ஆப்தமாய், தியானித்து பிதற்றியிருப்பான்   பெரும்பாலும் அர்த்தமற்ற வாழ்ந்தொடிந்தோர்களின் தத்துவங்களை மறு வாழ்வு தந்தே தீருவேன் என உச்சிக் கொம்பில் நின்றிருப்பான்   ஏதோ ஒரு பொழுதில் அறத்தின் தேவையை… Continue reading ஒற்றைக் கால் கலி – 1