எளியவரின் இடக்கை

எளியவரின் இடக்கை இலக்கியம் ‘காலம்’ என்கிற அளவைக் கொண்டு, காலமற்ற ஓர் இலக்கை அடைகிறது. இக்கருத்தை திண்மையோடு ஏற்று எழுதப்பட்ட வரலாற்றுப் புனைவுகள் இன்று தமிழில் வேறு எந்த இந்திய மொழியிலும் இல்லாத வகையில் மிகுதியாகக் கிடைக்கின்றன. வரலாற்றுப் புனைவுகளின் வழி நாம் அடைவதென்ன? வரலாற்றைப் பிரதி எடுப்பதே இலக்கியத்தின் நோக்கமா? வரலாறு தரும் இடைவெளிகளேப் புனைவின் களமாக மாறி விடுகின்றன. வரலாறு சப்த மயமானது. ஒலிப்பெருக்கிப் போல ஓயாதுப் பேசிக்கொண்டே இருக்கக் கூடியது. புனைவு சப்தமற்றது.Continue reading “எளியவரின் இடக்கை”