மாய அறை – கவிதை

மாய அறை

Image result for House by the Railroad

பிரம்மாண்டமாய்

பறந்து விரிந்த

மாய அறையில்

என் வாழ்க்கை

 

சுவரில்லா வீட்டில்

ஆகாய வேனியாகத் தொங்கும்

பளிங்கு ஜன்னல்களின் வழி

ஏதேதோ விசித்திரக் காட்சிகளைக்

என் கண் கடந்து போகிறது

 

வெயில் பட்டு

சுடு மண்ணில் வேகும் புழுப் போல

அறையின் மாயைகளால்

நெளிகிறேன் நான்

 

இந்த கணம்

என் நிழல்  கடந்து

அறைக்குள் சொந்தம் கொண்டாட

ஒன்றும் இல்லை

 

என் அறை

உரிமையாளன் அற்ற வீட்டின்

ஒரு சிறு அங்கம் என்பதை அறிவேன்

இதைக் கடந்து

அறையின் தன்மையை

ஒருபோதும் கணிக்கவே முடியவில்லை

 

அறையின் சுவர்களைப்

பல முறை அடித்தும்

ஆத்திரத்தில் கத்தியும் முனங்கியும்

அறையிடமிருந்து

அசைவோ

எதிரொலியோ

சிறிதும் இல்லை

 

சுவறற்ற சிறையில்

அடைந்து சாகும்

போக்கற்ற குற்றவாளியாகத் தான்

அறைக்குள் நகர வேண்டியதாயிற்று

 

அறை

தண்ணீர் கொப்பளம் போல

வட்டமாகச் சுற்றியுள்ளதா

சுதரமாக அளந்து செய்யப்பட்டதா

போன்றக் கேள்விகள்

அவ்வப்பொழுது எழுந்தடங்கும்

 

இதெல்லாம் போக

அடுத்த அறைகள் பற்றிய யோசனைகள் வேறு

 

ஒரு அறை

வண்ணங்களால் ஆன ஒன்று

அதன் மத்தியில்

என் பால்யத் தோழி

தன் மெலிந்தக் கைகளால்

தலை மயிரைக் கோதியப்படி

சிரித்துக் கொண்டு நிற்பாள்

வெட்கி கூனி

நானும் நிற்பேன்

 

ஒரு அறை

வியர்வை நெடிகளால் ஆனது

பணம் உயர்வு கடமை போன்ற

வெத்துக் கூச்சல்கள்   அதில் எழும்

சுருக்கமாக

சப்தங்களின் தப்பாட்டம்

 

ஒரு அறை முழுவதும்

புத்தகங்கள்

வாக்கியங்கள்

கண் கூசிக் குத்தும் ஞான ஒளி

அவை அடுக்கிய மேஜையில்

விழுந்துக் கொண்டே இருக்கும்

 

நான்காம் அறை

இருள் என்னும் புலி

கவ்வித் திண்ற மாமிசம்

குறிப்பாக சொல்ல

அந்த அறையில் ஒன்றும் இல்லை

வீட்டின் முதல் அறையாகவும்

கடைசி அறையாகவும் அது தோன்றியது

 

எதிர் எதிரே வைத்த இரண்டு கண்ணாடிகளுக்குள்

முடிவற்ற உருவங்கள் எழுவதுப் போல

அறைகள் எனக்குள் முளைக்கத் தொடங்கின

ஒவ்வொரு அறையையும் இடித்து

மணல்களைக் குவிக்க

அறைகள் எழுந்துக் கொண்டே தான் இருந்தன

 

இந்த அறை

எனதென நம்பி

உறங்கத் தொடங்கி விட்டேன்

துயிலில்

நான்கு அறைகள் கொண்ட

என் வீட்டின் கூரைகளில்

நிலவின் கதிர்

உரக்கப் பேசாமல்

விழந்து கொண்டிருந்ததைக்

கனவில் காண முடிந்தது

 

நம்பத் தொடங்கியப் பின்

விழிப்பைப் பற்றிய யோசனைகளே இல்லை

என் அறைக்குள் வாழ்ந்து

அமைதியாக சாகும் விந்தையைக்

கற்றுக் கொண்டு விட்டேன்

 

இருந்தும்

அந்தரங்கமாக

அறைகள்

தமக்குள் பேசிக் கொண்டு

என்னை அன்னியமாக்கி எறிந்திடுமோ

என்ற பயத்தால்

நடுங்கத் தொடங்கினேன்

– ஆர். கே. ஜி

Image result for lonely room painting

Published by ராம் கார்த்திக் கணேசன்(Ram Karthik)

எழுத்தாளர்

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: