ரிஷிகேஷ் – கவிதை

ரிஷிகேஷ்

Image preview

நிசியில்
கங்கை
கண்ணில் படாதப் பொழுதில் தான்
ரிஷிகேஷை நான் முதன் முதலில் அடைந்தேன்

பதைத்துக் கொண்டு
நடுங்கும் குளிரில்
வழியில் கிடைத்த
ஆட்டோ ஒன்றில் ஏறினேன்

யாமத்தில்
துருப்பிடித்த
ஆட்டோவின் இருக்கையில்
பைரவனின் தோற்றம் கொண்ட இளைஞன் அமர்ந்திருந்தான்

அவன் கண்கள்
என்னைப் பார்த்த முதல் கணம்
நெருடத் தொடங்கி விட்டன

அவன் அசைவுகள் கொண்டு
என்னிடம் எதையோப் பேச விழைகிறான் என்பதை உணர்ந்து கொண்டேன்

ஆட்டோக்காரனிடம்
தங்குவதற்கான ஹோட்டல் குறித்து
வினாவும் பொழுது, இது வரை
அமைதிக் காத்த
அந்த இளைஞன்
ஆட்டோவின் அலறல் கடந்து கத்தினான்

“நீ என்னக் குழந்தையா
இன்னும் வாய்ல விரலச் சூப்பிட்டு இருக்க

கங்க முன்னாடி வந்தப்புறம்
அப்படி என்ன பயம் உனக்கு?

அம்மாவோட மாரக் கவ்வி
இன்னும் எவ்வளவு நாள் தான் பால் குடிப்ப?

கங்கைய சுத்தி இருக்கிற இடம் எல்லாம் நல்ல இடம் தான்

எங்க முடியுமோ படுத்துக்கோ.”

ஹிந்தியில் பேசிய
அந்த இளைஞனின்
பேச்சைக் கேட்டு
ஆட்டோக்காரன்
விளங்காமல் முழித்தான்

சம்மந்தமில்லாமல்
பேசினாலும்
என்னை
உரிமையாகக் கடிந்துக்
கொள்கிறான் என்பது
மட்டும் விளங்கியது

கஞ்சா இழுத்துவனின்
கண்களோடுப் பேசிய
அந்த இளைஞனை
தயக்கமில்லாமல்
ரிஷிகேஷின்
முதல் குருவாக நான் ஏற்றுக் கொண்டேன்

அவன் சொன்னப்படியே
அன்றிரவு
குளிரைப் பொருட்படுத்தாது
கங்கையின்
படித்துறையில்
எடுத்து வந்த
துணிகளைப் பறப்பி
நதியைப் பார்த்தப் படி
படுத்துக் கொண்டேன்

அது தான்
கூரைகளற்ற
உலகமெனும்
பிரம்மாண்ட வீட்டில்
தரையோடுத் தரையாகத்
தூங்கிய என் முதல் அனுபவம்

இரவு முழுவதும்
துணையாக
எனக்கு வெகுப் பக்கத்தில்
கங்கை
அலட்டாமல் ஓடிக் கொண்டிருந்தாள்

எதையோ
சாதித்தவன் போல
துள்ளலோடு
ஒருக்களித்து
கங்கையைப் பார்த்தப்படிக் கிடந்தேன்
…………………………………………………………………………………………………………………….
தில்லி அடைந்து
சில நாட்கள் கழித்து
ரிஷிகேஷில் இறந்துப் போன இளைஞனின் செய்தியை
பேப்பரில் அறிந்து கொண்டேன்

அந்த இளைஞன்
கங்கையின் கரையில்
தனக்கான வட்டம் ஒன்றை வரைந்துக் கொண்டு
ஒருவரையும் நெருங்க விடாமல்
நட்சத்திரம் வானில் மலரும் காலங்களில்
நதியைப் பார்த்தப்படி
கிடாரில் எதையோ
இசைத்துக் கொண்டிருப்பானாம்

images (1).jpeg

கால பேதமின்றி
இரவில்
கிடார் எழுப்பிய ஒலிகள்
நதியின் ஓட்டத்தில்
கேட்பாரின்றி
நில்லாமல் போய்க்கொண்டிருக்குமாம்

துண்டு விவரங்கள்
கட்டுரையின் குறிப்பில் இருந்தன

அந்த இளைஞன்
கரையைக் கடக்கவேயில்லை என்றும்
அவனை நெருங்க பயந்து
எவரும் அவனை சீண்டவில்லை என்றும்

உண்ணாமல்
பேசாமல்
நகராமல்
கங்கையைப் பார்த்தப்படியே
அவன் சில நாட்களில்
செத்து மடிந்தான்
எனவும் அச்செய்தி சொன்னது

அவன் வாசித்த கிடார்
கரையின் மணலில்
அப்படியேத்
தூண் போல
நின்று விட்டதாக உணர்ந்தேன்

செத்த
அந்த இளைஞன் தான்
ரிஷிகேஷில்
நான் பார்த்த என் முதல் குரு
ஆட்டோ குரு
என் மனம் தயங்காமல் சொன்னது

அநாதையாக
கங்கை மணலில்
புதையுண்ட
அந்த இளைஞன் விட்டுச் சென்ற
கிடாரின் நரம்புகளில் ஏறி
அவன் வாசித்த இசையை
வாசிக்க‌ முயலும்
எறும்பாக என்னை உணர்கிறேன்

ரிஷிகேஷ்
பயமற்ற
அடையாளம் தேவையற்ற
தொலைந்தவர்களின் மண்

– ஆர். கே. ஜி.

Published by ராம் கார்த்திக் கணேசன்(Ram Karthik)

எழுத்தாளர்

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: