நடக்க வேண்டிய தூரம் – கவிதை

நடக்க வேண்டிய தூரம் – கவிதை

the-breakup-brittni-emery.jpg

இக்கணம்

பிரிவு

வஸீகரமாகத் தோன்றுகிறது

எனக்கு

வாழ்வில்

நீண்ட தூரம்

கைவிடாது செல்ல வேண்டும்

என்றக்

கனவுகளோடு தான்

நானும் பலரைப் போலக்

காதலித்து

கைப்பிடித்து

காலங்களை எதிர்ப்பார்த்திருந்தேன்

ஆனால்

எனக்கே வியப்பாக அமைகின்றது

பிரிவின் மேல் தொடங்கியுள்ள இக்காதல்

எப்படி பிரியலாம்

பிரிவிற்கான சூழல்

போன்றவற்றை மட்டுமே

சிலக் காலங்களாக யோசித்து வருகிறேன்

பல யோசனைகள்

மனதுள் வந்து போய்விட்ட்ன

நாங்கள் இருவரும்

அதிகம் நடந்த

பீச் ரோட்டில்

பீச் ஸ்டேஷன்

வாசலில் தொடங்கி

மெரினா வரை

கடைசியாக ஒரு முறை

கைக் குலுக்கி

சிரித்துக் கொண்டோ

அல்லது அசடு வழிந்துக் கொண்டோ

கடற்கரையில்

கூட்டத்தோடு கூட்டமாக

மறைந்து விட வேண்டும்

என்பது

ஒருத் திட்டம்

காபி ஷாப்பில்

அவளுக்குப் பிடித்தப் புத்தகத்தை

பரிசளித்து

யாரும் பார்க்காத நேரத்தில்

முத்தமிட்டு

அதிகம் பேசாமல்

என் தரவு விளக்கங்களைக் கூறி

மௌனமாக

அவளை வழி அனுப்பி விட வேண்டும்

என்பது

இன்னொருத் திட்டம்

எதைச் செய்தாலும்

பிரிவு

கவித்துமாக

சர்ச்சை நாடகத் தன்மை இல்லாமல்

நிகழ வேண்டும்

நாளுக்கு நாள்

பிரிவின் மேல்

அபரீதமான ஒருக் காதல்

வளர்ந்து கொண்டு வருகிறது

உறவில்

சமரசமின்றி

வாழ முடியும்

என்ற நம்பிக்கை

அடியோடுப் போய்விட்டது

மனம் குதூகலமாக

பிரிவின் பின் வரப் போகும்

வசந்தக் காலங்களில்

லயித்திருந்தது

யோசனைகள் தொடர்ந்தன

என்பீல்ட்டில் கடைசி ரைட்?

எப்பொழுதும் போல ஒரு அரைகுறைக் கவிதைக் கிறுக்கல்?

அவளுக்குப் பிடித்த காரமெல் ஷேக் ?

அவளது

கருத்துக்கே விட்டு விடலாம்

என முடிவு செய்து

வீட்டை அடைந்தேன்

வீட்டில்

கைக்குட்டடையை இடையில் சொருகியப் படி

வியர்வைத் துளிர

முடி அங்குமிங்காகத் தோளில் துழாவ

உயிரற்று

நின்றிருந்தாள்

கிழிந்த

அழுக்குக் கம்பளியாக

பார்க்கவே பரிதாபமாக இருந்தாள்

அழகை அசிங்கமாக்கிய நான்

நிச்சயம்

திருடராஷ்டிரனைப் போலக்

குருடன்

கொடுங்கோலன்

திடீரென்று

கோபமாக பீச்சுக்கு போகலாமா என்றாள்

என்னை அறியாமல்

வியர்த்தது

பிரிவின் சூழலை

அவள்

அமைத்துத் தரப்

போகிறாளோ?

பீச் வரை

நீண்ட நாட்களுக்குப் பின்

என்பீல்ட்டில் சென்றோம்

வழி நெடுகிலும்

அவள்

ஒரு சொல்லைக் கூடப் பேசவில்லை

கடற்கரை அடைந்தவுடன்

பைக்கை ஓரமாக நிறுத்தச் சொன்னாள்

பிரிவின் முதல் அடிக்காகக் காத்திருந்தேன்

அவளோ

எதையும் பேசாமல்

வெறித்த முகமாக

கடலைப் பார்க்கத் தொடங்கினாள்

அந்த மௌனத்தை

என்னால் சகித்துக் கொள்ள முடியவில்லை

தாங்க முடியாமல்

விம்மத் தொடங்கினேன்

என் வாழ்விலே

அவ்வளவு அழுகையை நான் பார்த்ததில்லை

அழுததுமில்லை

விம்மித் தீர்த்தேன்

இத்தனை நேரம் பேசாதவள்

என் சேஷ்டைகளைப் பார்த்துக் குழம்பிப் போனாள்

“என்ன ஆச்சு இப்போ?”

செல்லமாகக் கிள்ளினான்

“ஒன்னும் இல்ல. நாம நடக்க வேண்டிய தூரம் இன்னும் நிறைய இருக்கு. நாம இதே இடத்துல நிக்க வேண்டாமே ”

அவள் கைகளைக்

குழந்தையைப் போல

விடாமல்

அணைத்துக் கொண்டு நடந்தேன்

அவள் என்னைப் பொருட்டாக

மதியாமல்

கடலைப் பார்த்தப்படி

நடக்கத் தொடங்கினாள்.

Beach.jpg

– ஆர். கே. ஜி

Published by ராம் கார்த்திக் கணேசன்(Ram Karthik)

எழுத்தாளர்

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: